Waar in Nederland je ook woont: als je onder een vliegroute leeft, weet je precies hoe dit voelt. We zijn op.

Elke keer als we denken even op adem te komen, begint het gebrul en trillen de ramen. Met elke overvliegende straalmotor daalt er een onzichtbare deken van ultrafijnstof en vervuiling neer in de longen van onze kinderen. Het beneemt ons letterlijk de adem.

Luchthavens en luchtvaartmaatschappijen houden bewust hun oogkleppen op. Ze staren zich blind op kortetermijnwinst en storten hun eigen operationele chaos schaamteloos uit over onze daken. Hun klachtenloketten zijn slechts opgetuigd als buffer, puur bedoeld om ons af te poeieren met procedurele smoesjes.

Maar het échte verraad komt van onze overheid. De bestuurders die óns horen te beschermen, laten zich willoos inpakken door de luchtvaartlobby. Den Haag en de lokale politiek missen elke langetermijnvisie. In plaats van te vechten voor onze gezondheid en een leefbaar land, buigen ze klakkeloos voor de financiële spreadsheet van een miljardenindustrie.

Wij, de omwonenden door heel Nederland, betalen hier de prijs voor. Met chronische stress, slapeloosheid en angst om onze gezondheid. Dit is geen lokaal probleem meer, dit is een landelijke systeemfout waarbij we door onze eigen overheid als derderangsburgers worden weggezet.

Het is genoeg. Hoeveel zieke inwoners heeft de politiek nog nodig voordat ze eindelijk stopt met buigen?