Ik ben moe. Zo ontzettend moe. Moe van al die vliegtuigen, van het vreselijke lawaai, van het steeds lager vliegen en van de angst dat het op een dag écht fout gaat. Moe van het telkens weer melden. En vooral moe van de manier waarop je hier in Nederland als omwonende wordt behandeld.
Hoe kan het dat de Nederlandse staat en de politiek omwonenden zo in de steek laten? Waarom wordt Schiphol behandeld alsof het heilig is en mag het blijkbaar geen strobreed in de weg worden gelegd?
Ik wil gewoon slapen. Maar buiten raast, giert, fluit en buldert er weer van alles vanaf de Aalsmeerbaan over ons heen. Het houdt maar niet op.
Ik ben moe, geïrriteerd, boos. Boos als ik lees hoeveel mensen dagelijks ernstige overlast ervaren van een bedrijf dat opereert binnen een situatie die niet aan de regels voldoet. En ondertussen zijn wij het die iedere dag opnieuw moeten incasseren. Het lawaai, de stress, de zorgen en het gevoel dat niemand écht naar ons luistert.

Ik ben gewoon ontzettend moe …